Two girls strong

You hit me, I hurt
You cut me, I bleed
I'm everything you are and more
What is it that you need?

I'm here
Two girls strong

You can try to hurt me
You can try to make me bleed
But I've got this aura around me
-something I call love-

No matter how harsh the words
No matter how deep the cut
You won't get through
Won't come near

Cuz I'm here
Two girls strong

Dingen die fijn zijn.

Laatst stond ik 's avonds op Arnhem Centraal te wachten op mijn trein naar huis. Ik verveelde me enorm en aangezien ik nog 20 minuten wachten moest, besloot ik even naar de Bruna te lopen. Ik ga graag naar boekhandels. Niet eens zozeer omdat ik iets moet kopen (hoewel ik wel vaak wegga met weer een toevoeging aan mijn boekencollectie), maar gewoon, om rond te kijken en te snuffelen. Mijn oog viel op 'Dingen die fijn zijn' van Claudia de Breij. Aangezien ik best wel enigzins een beetje fan van haar ben (en dankzij haar vorige boek er zeker van ben dat er de komende 10 jaar dus echt niks levends uit mij gerold komt), wilde ik dat boek al een tijdje hebben. Maar ja, student, blut; ja dan duurt het soms even voordat ik de aankoop ook daadwerkelijk doe. Die avond deed ik hem. Toen ik in de trein zat, had ik zoiets van, fuck mijn studieboeken, ik ga mooi Claudia lezen. Het laatste halfuur van reis was ik in trance of zoiets, want ik schrok op en baalde zelfs toen ik "Station Doetinchem, eindbestemming van deze trein" door de luidspreker hoorde. De volgende dag heb ik weer in de trein zitten lezen en ik kon het boek dus echt niet wegleggen, vandaar dat ik op Arnhem Centraal op het perron verder stond te lezen, wachtend op mijn trein. En wat baalde ik toen mijn trein kwam. Ik moest namelijk mijn boek even terug in mijn tas stoppen, omdat lezen en in een drukke trein stappen nou eenmaal niet al te goed samen gaan. Maar wat was ik eventjes volmaakt gelukkig, want: ik was los van de wereld. In het moment was er niks dan ik en tomeloze inspiratie.

Harvey Milk.

" I know you cannot live on hope alone, but without it, life is not worth living" - Harvey Milk, 1977

Up until a year ago I had no idea who this man was, Harvey Milk. That changed when my girlfriend went on a trip to San Francisco and came back with the most interesting and inspiring stories. She showed me pictures of the Castro and Harvey Milk Plaza and she basically forced me to go out and buy 'Milk", the 2008 release starring Sean Penn as Harvey. I watcched it and I cried until I had no more tears left to cry. I cried for Harvey, for San Francisco, for the world who had had to experience such a huge relapse after everything Harvey did for them- for us. Harvey Milk, this man has had more impact on my life then any other man. His ideals, so unafraid and knowing he could die any moment, I have deep, deep respect and admiration for this man. Add to that his marvellous way with words and I cannot do anything but making sure I honor his legacy and make sure he won't be forgotten.

"I ask this... If there should be an assassination, I would hope that five, ten, one hundred, a thousand would rise. I would like to see every gay lawyer, every gay architect come out - - If a bullet should enter my brain, let that bullet destroy every closet door... And that's all. I ask for the movement to continue. Because it's not about personal gain, not about ego, not about power... it's about the "us's" out there. Not only gays, but the Blacks, the Asians, the disabled, the seniors, the us's. Without hope, the us's give up - I know you cannot live on hope alone, but without it, life is not worth living. So you, and you, and you... You gotta give em' hope... you gotta give em' hope." - Harvey Milk, 1977