Tot waanzin gedreven

Terwijl ik zo hard probeer mijn leven op de rit te krijgen
Krijg ik trap na trap na trap
Naar jou toekomen was het allerallerlaatste redmiddel dat ik had
en heeft me alle trots die nog bezat gekost
Sindsdien ben ik trotsloos, gelukkeloos, het hoeft van mij niet meer
Maar iets in me geeft aan dat ik door moet gaan, voor mij,
dat ik er wel kom
Dus ik ga door
Hoewel ik me nog nooit zo kut, ongelukkig, depressief en wanhopig gevoeld heb.
Ik kwam bij jou,
omdat ik voor mezelf koos
en aan mijn toekomst dacht,
zoals jij me geleerd hebt.
Maar het lijkt wel alsof ik van het ene ongeluk in het andere stap
JE MAAKT ME KAPOT.
Je ziekelijke bemoei, wat doe ik, met wie, waar en waarom.
Bij voorkeur dien ik een week van te voren een aanvraag in bij je
zodat jij kan bepalen wat ik doe, met wie, waar en waarom.
Je mening dring je mij op.
Ik heb je zo vaak gevraagd me met rust te laten,
maar je hebt zo'n gigantische plaat voor je kop.
Botweg, je spoort niet. Echt niet.
Je hebt zoveel voor me gedaan en ik hou heel veel van je,
maar je schopt de bodem onder mn voeten vandaan
en breekt me af tot het laatste bot.
Jij ziet problemen waar niemand anders die ziet
en probeert mijn leven voor mij te leiden.
Ik ben ook dom geweest,
ik dacht dat je veranderd was
-natuurlijk ben je dat niet-.
Ik wil je niet meer spreken, niet meer zien,'
maar ik kan niks. Ik kan geen kant op.
Ik heb niks, ik ben niemand,
ik zit gevangen in een dusdanig grote negatieve energiespiraal
al maanden nu en ik wil er zo graag uit.
Geen tranen meer om te huilen
Geen arm om in te schuilen
Ik ben zo moe
Ik wil niet meer
Ik wil niet meer
Ik wil niet meer...