Tot waanzin gedreven

Terwijl ik zo hard probeer mijn leven op de rit te krijgen
Krijg ik trap na trap na trap
Naar jou toekomen was het allerallerlaatste redmiddel dat ik had
en heeft me alle trots die nog bezat gekost
Sindsdien ben ik trotsloos, gelukkeloos, het hoeft van mij niet meer
Maar iets in me geeft aan dat ik door moet gaan, voor mij,
dat ik er wel kom
Dus ik ga door
Hoewel ik me nog nooit zo kut, ongelukkig, depressief en wanhopig gevoeld heb.
Ik kwam bij jou,
omdat ik voor mezelf koos
en aan mijn toekomst dacht,
zoals jij me geleerd hebt.
Maar het lijkt wel alsof ik van het ene ongeluk in het andere stap
JE MAAKT ME KAPOT.
Je ziekelijke bemoei, wat doe ik, met wie, waar en waarom.
Bij voorkeur dien ik een week van te voren een aanvraag in bij je
zodat jij kan bepalen wat ik doe, met wie, waar en waarom.
Je mening dring je mij op.
Ik heb je zo vaak gevraagd me met rust te laten,
maar je hebt zo'n gigantische plaat voor je kop.
Botweg, je spoort niet. Echt niet.
Je hebt zoveel voor me gedaan en ik hou heel veel van je,
maar je schopt de bodem onder mn voeten vandaan
en breekt me af tot het laatste bot.
Jij ziet problemen waar niemand anders die ziet
en probeert mijn leven voor mij te leiden.
Ik ben ook dom geweest,
ik dacht dat je veranderd was
-natuurlijk ben je dat niet-.
Ik wil je niet meer spreken, niet meer zien,'
maar ik kan niks. Ik kan geen kant op.
Ik heb niks, ik ben niemand,
ik zit gevangen in een dusdanig grote negatieve energiespiraal
al maanden nu en ik wil er zo graag uit.
Geen tranen meer om te huilen
Geen arm om in te schuilen
Ik ben zo moe
Ik wil niet meer
Ik wil niet meer
Ik wil niet meer...

In het verleden behaalde resultaten zijn geen garantie voor de toekomst.

Van het ene ongeluk in het andere
stort ik me.
Het lijkt wel dat
hoe meer ik mijn eigen geluk nastreef
hoe ongelukkiger ik word.
Ik heb een beerput opengetrokken
juist om hem te kunnen sluiten en
achter me te laten,
in plaats van weer in de volgende te stappen.
Steeds verder van mezelf en mijn geluk
kom ik te staan.
Tranen, ellende en woede zijn mijn kernwoorden,
die eerder nog gelach, geluk en genieten waren.
Elke zin in wat dan ook is vertrokken
toen ik vertrok
en in de zoveelste ellende terecht kwam.
Het houdt nooit op.
Compleet afhankelijk, hulpeloos, reddeloos verloren
zonder uitzicht op een beter leven,
waarin ik zelf de stappen zet
in mijn tempo
op mijn manier
en aan niemand verantwoordelijkheid hoef af te leggen
behalve aan mezelf.
Eén ding in het leven wat ik daadwerkelijk het mijne kan noemen
Eén bevestiging van mijn leven, van mijn toekomst.

Ik heb stenen verlegd, maar krijg mijn armen niet meer omhoog.