In het verleden behaalde resultaten zijn geen garantie voor de toekomst.

Van het ene ongeluk in het andere
stort ik me.
Het lijkt wel dat
hoe meer ik mijn eigen geluk nastreef
hoe ongelukkiger ik word.
Ik heb een beerput opengetrokken
juist om hem te kunnen sluiten en
achter me te laten,
in plaats van weer in de volgende te stappen.
Steeds verder van mezelf en mijn geluk
kom ik te staan.
Tranen, ellende en woede zijn mijn kernwoorden,
die eerder nog gelach, geluk en genieten waren.
Elke zin in wat dan ook is vertrokken
toen ik vertrok
en in de zoveelste ellende terecht kwam.
Het houdt nooit op.
Compleet afhankelijk, hulpeloos, reddeloos verloren
zonder uitzicht op een beter leven,
waarin ik zelf de stappen zet
in mijn tempo
op mijn manier
en aan niemand verantwoordelijkheid hoef af te leggen
behalve aan mezelf.
Eén ding in het leven wat ik daadwerkelijk het mijne kan noemen
Eén bevestiging van mijn leven, van mijn toekomst.

Ik heb stenen verlegd, maar krijg mijn armen niet meer omhoog.