Dingen die fijn zijn.

Laatst stond ik 's avonds op Arnhem Centraal te wachten op mijn trein naar huis. Ik verveelde me enorm en aangezien ik nog 20 minuten wachten moest, besloot ik even naar de Bruna te lopen. Ik ga graag naar boekhandels. Niet eens zozeer omdat ik iets moet kopen (hoewel ik wel vaak wegga met weer een toevoeging aan mijn boekencollectie), maar gewoon, om rond te kijken en te snuffelen. Mijn oog viel op 'Dingen die fijn zijn' van Claudia de Breij. Aangezien ik best wel enigzins een beetje fan van haar ben (en dankzij haar vorige boek er zeker van ben dat er de komende 10 jaar dus echt niks levends uit mij gerold komt), wilde ik dat boek al een tijdje hebben. Maar ja, student, blut; ja dan duurt het soms even voordat ik de aankoop ook daadwerkelijk doe. Die avond deed ik hem. Toen ik in de trein zat, had ik zoiets van, fuck mijn studieboeken, ik ga mooi Claudia lezen. Het laatste halfuur van reis was ik in trance of zoiets, want ik schrok op en baalde zelfs toen ik "Station Doetinchem, eindbestemming van deze trein" door de luidspreker hoorde. De volgende dag heb ik weer in de trein zitten lezen en ik kon het boek dus echt niet wegleggen, vandaar dat ik op Arnhem Centraal op het perron verder stond te lezen, wachtend op mijn trein. En wat baalde ik toen mijn trein kwam. Ik moest namelijk mijn boek even terug in mijn tas stoppen, omdat lezen en in een drukke trein stappen nou eenmaal niet al te goed samen gaan. Maar wat was ik eventjes volmaakt gelukkig, want: ik was los van de wereld. In het moment was er niks dan ik en tomeloze inspiratie.