Screaming in the mist.

Sometimes I wonder
will I remain standing
or will I fall?
I thought I had it all figured out,
but it turns out
that I know nothing at all.

Who am I?
Or who do I want to be?
I get scared when I realize
I don't know the answer to either.

I had it figured out so well.
I knew where my fears came from
and I knew when and where I had pushed them away.

But as I get older
my fears are still there,
but they changed in the way
they unfold.

God, I knew it all so well.
After analyzing my life
over and over again
I understood my own psychology so well.
I had my issues and I dealt with them,
but lately I've come to realize
those are not my issues anymore today.

I get scared again.
Who am I?
Who am I turning out to be?
Am I my mother?
Am I my father?
Am I who everyone around me wants me to be?
Or am I me?

Don't I know what I feel?
Or don't I feel anything at all?
At times I feel a million kind of things at the same time
and the thoughts in my head
just won't shut up.
At times I feel nothing.

Why can't I show the right emotion at the right time,
when people expect me to?
And why do I cry and hyperventilate, automutilate
at the strangest moments?

Who am I?
Why does my body stiffen when someone touches me?
And why can't I put an arm around my loved ones
when they need me the most?

I love to analyze human behaviour and I know it all so well,
but when it comes to myself I claim to know it all,
yet frankly I know nothing.

Truthfully, the older I get the more I see my dad in me.
The man I grew up hating and finally learned to accept for who he is.
The older I get, the more of him I see in me
and the realization of that makes me want to
scream from the highest mountain top
or disappear in the mist.
Preferably both at the same time.

I can's stop wondering:
am I turning into my father?

Overpeinzingen

Ik moet ik moet ik moet
want er is niemand anders die het voor me doet
Mijn leven leiden
Mijn pijn vergeten
Die mijn verstand op nul zet en gaat.

Zorgen zorgen zorgen
over wat ik te bieden heb
het beeld van mijn toekomst

Als ik de foto’s zie van anderen
wordt ik zo jaloers
die basis kan ik toch nooit aan iemand bieden
enkel de eindjes aan elkaar kopen en
zorgen zorgen zorgen.

Ik dacht altijd
“mijn tijd komt wel”
maar inmiddels heb ik iets teveel gezien
en meegemaakt
Nergens meer ben ik veilig
overal problemen
De wereld uit mijn jeugd
bestaat niet meer.

Zee

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen,
rond de dingen die ik voel,
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
'k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luis'tren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist'ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

Toon Hermans - Zee

Tot waanzin gedreven

Terwijl ik zo hard probeer mijn leven op de rit te krijgen
Krijg ik trap na trap na trap
Naar jou toekomen was het allerallerlaatste redmiddel dat ik had
en heeft me alle trots die nog bezat gekost
Sindsdien ben ik trotsloos, gelukkeloos, het hoeft van mij niet meer
Maar iets in me geeft aan dat ik door moet gaan, voor mij,
dat ik er wel kom
Dus ik ga door
Hoewel ik me nog nooit zo kut, ongelukkig, depressief en wanhopig gevoeld heb.
Ik kwam bij jou,
omdat ik voor mezelf koos
en aan mijn toekomst dacht,
zoals jij me geleerd hebt.
Maar het lijkt wel alsof ik van het ene ongeluk in het andere stap
JE MAAKT ME KAPOT.
Je ziekelijke bemoei, wat doe ik, met wie, waar en waarom.
Bij voorkeur dien ik een week van te voren een aanvraag in bij je
zodat jij kan bepalen wat ik doe, met wie, waar en waarom.
Je mening dring je mij op.
Ik heb je zo vaak gevraagd me met rust te laten,
maar je hebt zo'n gigantische plaat voor je kop.
Botweg, je spoort niet. Echt niet.
Je hebt zoveel voor me gedaan en ik hou heel veel van je,
maar je schopt de bodem onder mn voeten vandaan
en breekt me af tot het laatste bot.
Jij ziet problemen waar niemand anders die ziet
en probeert mijn leven voor mij te leiden.
Ik ben ook dom geweest,
ik dacht dat je veranderd was
-natuurlijk ben je dat niet-.
Ik wil je niet meer spreken, niet meer zien,'
maar ik kan niks. Ik kan geen kant op.
Ik heb niks, ik ben niemand,
ik zit gevangen in een dusdanig grote negatieve energiespiraal
al maanden nu en ik wil er zo graag uit.
Geen tranen meer om te huilen
Geen arm om in te schuilen
Ik ben zo moe
Ik wil niet meer
Ik wil niet meer
Ik wil niet meer...

In het verleden behaalde resultaten zijn geen garantie voor de toekomst.

Van het ene ongeluk in het andere
stort ik me.
Het lijkt wel dat
hoe meer ik mijn eigen geluk nastreef
hoe ongelukkiger ik word.
Ik heb een beerput opengetrokken
juist om hem te kunnen sluiten en
achter me te laten,
in plaats van weer in de volgende te stappen.
Steeds verder van mezelf en mijn geluk
kom ik te staan.
Tranen, ellende en woede zijn mijn kernwoorden,
die eerder nog gelach, geluk en genieten waren.
Elke zin in wat dan ook is vertrokken
toen ik vertrok
en in de zoveelste ellende terecht kwam.
Het houdt nooit op.
Compleet afhankelijk, hulpeloos, reddeloos verloren
zonder uitzicht op een beter leven,
waarin ik zelf de stappen zet
in mijn tempo
op mijn manier
en aan niemand verantwoordelijkheid hoef af te leggen
behalve aan mezelf.
Eén ding in het leven wat ik daadwerkelijk het mijne kan noemen
Eén bevestiging van mijn leven, van mijn toekomst.

Ik heb stenen verlegd, maar krijg mijn armen niet meer omhoog.

Lighting the way.

I have been in an emotional rollercoaster for the past months now.
One moment I'm filled with all these wonderful feelings of togetherness and love
while the next I want to run away as fast as I can.
Crazy shit.
For the first time in my life I honestly don't know what to do
or to feel.
Do I love her? I definitely do.
Am I in love with her? I doubt it. Honestly, I doubt I have ever been.
But I wanted it so much.
I wanted things to work.
I wanted to be the light guiding her the way.
I guess I turned out to be that light,
or so I get told anyway,
but it's not the strong light reflecting from a light bulb.
The weak light shining from a pocket torch with low battery
at the most.
And her way?
She keeps going left
where I am shining to the right.
I try to flash
so she can see
but with her headphones on
and sunglasses on her face
she is too self absorbed to see it
so without hesitation
she takes to the left.

The left path is tainted with ghosts from the past
It's dark with no directions
Not clear where it leads
and not many people left to tell about it's final destination
only ones willing to find out with her.

I'm not used to walking on such dark and unpaved roads
and they scare me.

The path on the right, on the other hand,
is filled with bright, sunny light.
It might not be paved in full,
but hey, that's still to come.
It's surrounded with grass
and signs saying where to go.
People around me have walked that walk
and came back with beautiful stories.
Naive yes, sometimes, but that's fine.
I have the sun shining on my face.

The left path is so unappealing to me.
I will not have my children walk that walk.
I will not wear her name
while constantly having to look over my shoulder.
I. just. can't.

But then again,
my light just might keep her near the kerb, safe.
Doesn't that make it my moral obligation
to follow that road?
For her sake?
I don't want her to get hurt by a car, you know
walking alone in the middle of the road.

If that's not hard enough already
someone else is pulling my arm
asking me to walk the nice sunny path with her.
I want to, I desperately want to.
That's the life I envisioned for myself.
But do I have to leave her there
lying in the middle of the road
waiting for a truck to hit her?
That's too much to ask;
I will never forgive myself if something like that happens.

So I guess I'll just wait around
for her own light to start shining
So she can steer away from the dark road,
into the light.
Will that ever happen? I don't know.
I just hope she'll find the batteries soon.

Grace.

I have seen her laugh
like no one has before

I have seen her cry
like no one has before

I have seen her take off her mask
like no one has before

I have seen her do stupid things
like many have seen before

We have fights
like I have never had before

But I love her
unlike I ever loved before